Μία στήλη ξεκινά σήμερα από το blog του
www.lavitaradio.gr με τίτλο «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ».
Σε αυτή τη στήλη θα σας γράφω ιστορίες από το παρελθόν κυρίως,
πολλές από τις οποίες έχω ζήσει και εγώ ο ίδιος.
Καλή αρχή λοιπόν…….
Διάλεξα να ξεκινήσω αυτή τη στήλη με μία ιστορία για έναν
παρεξηγημένο, αλλά πολύ ιδιαίτερο καλλιτέχνη γιατί τον είχα
γνωρίσει. Τον Νικόλα Ασιμο.
«Νικόλας Άσιμος και ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το
Άσιμος με γιώτα» όπως έλεγε ο ίδιος.
Ο Νικόλας είχε καταβληθεί πάρα πολύ από την περιπέτειά του,
που κατηγορήθηκε για βιασμό και μπήκε φυλακή. Βγήκε από
τη φυλακή άλλος άνθρωπος. Δεν ήταν ο Νικόλας που
γνωρίζαμε, πριν μπει σε αυτή. Σαν να είχε τρελαθεί, σαν να τον
βασάνιζε κάτι, σαν να έβλεπε πλέον φαντάσματα και οράματα.
Έκανε δύο απόπειρες αυτοκτονίας ανεπιτυχείς.
Δεν πλησιαζόταν πλέον εύκολα, φαινόταν σαν να μην είχε
επαφή με το περιβάλλον, έβλεπε οράματα, φαντάσματα,
κοιτούσε ψηλά και ακόμα και αυτούς που μας γνώριζε, μας
απέφευγε. Άλλοι μας έλεγαν τότε ότι σε αυτούς φερόταν
φυσιολογικά. Ο καθένας που μπορούσε να τον πλησιάσει
έλεγε κάτι διαφορετικό.
Τις τελευταίες 15 ημέρες της ζωής του, είχε φτιάξει ένα
ημερολόγιο δικής του κατασκευής, στο οποίο κατέγραφε τι
λέτε;
Έψαχνε να βρει ένα λόγο για να ζήσει και θα τον κατέγραφε
στο περίεργο αυτό ημερολόγιο. Ένα λόγο για να ζει να μην
πεθάνει. Σε όλες τις ημέρες αυτές είχε σημειώσει ένα μεγάλο
χι «Χ». Δεν είχε βρει ούτε έναν….
Εύκολα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η αυτοκτονία του
ήταν προγραμματισμένη και έψαχνε να βρει κάτι που θα τον
απέτρεπε από αυτή. Όλα αυτά εμένα δεν μου έδειχναν έναν
άνθρωπο τρελό, αλλά έναν άνθρωπο απογοητευμένο από την
ίδια τη ζωή του, από τα ενδιαφέροντά του και γενικά από
όλους εμάς τους γύρω του. Στο μυαλό είχε μπει για τα καλά η
αυτοκτονία. Πρόσφατα με ρώτησε ένας φίλος και
συμπαραγωγός στον σταθμό μας: «Θοδωρή το είχε κάνει, είχε
βιάσει την κοπέλα; Ποια είναι η άποψή σου;»
Του απάντησα, ότι δεν μπορώ να πω. Δεν τον θεωρούσα ικανό
για κάτι τέτοιο, αλλά ποιος ξέρεις πάνω σε κάποια στιγμή
«τρέλας» του τι θα μπορούσε να είχε κάνει.
Το 1987 ο Άσιμος είχε κατηγορηθεί από νεαρή φοιτήτρια για
βιασμό. Ο ίδιος το αρνήθηκε. Φυλακίστηκε και τελικά
αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση χωρίς να καταφέρει
να ξεπεράσει το σοκ της καταγγελίας η οποία δεν αποδείχτηκε
ποτέ, αφού δεν πρόλαβε να γίνει δίκη. Δίκασε ο ίδιος τον
εαυτό του. Όχι για το γεγονός, αλλά για το τι συνέβαινε γύρω
του.
Είχε πάθει μία ασθένεια που λέγεται «εξωπυραμιδική
συνδρομή». Μία ασθένεια στην οποία ο ασθενής κινείται σαν
ρομπότ χωρίς να καταλαβαίνει τι γίνεται. Καθηλώθηκε
τελείως, δεν μπορούσε να «σπάσει» τα δάχτυλα να παίξει
κιθάρα. Είχε νοσηλευτεί στο ψυχιατρείο και είχε φτιάξει τη
δική του….κουστωδία. Είχε έναν τρελό να του παγαίνει τον
καφέ του, έναν να του δίνει τις παντόφλες του, έναν να του
φέρνει την κιθάρα του, έναν να του βάζει το φαϊ του, ένας του
έφερνε τον φραπέ του. Τον αγαπούσαν όλοι, είχε γίνει φίλος
με όλους στο Δαφνί..
Έγραψα και πριν ότι όλα τα είχε προγραμματίσει και αυτό λέει
πολλά: «Θάψτε με κάπου αν γίνεται ήσυχα ή καλύτερα κάψτε
με και σκορπίστε με» έγραψε σε ένα από τα 6 τελευταία
χειρόγραφα σημειώματα του στα οποία εξηγούσε, μεταξύ
άλλων τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. Είχε
πολλούς γνωστούς, αλλά λίγους φίλους. Ένας από αυτός ήταν
ο Νίκος Ζερβός. Ο Νικόλας όταν πήρε απόφαση να βάλει τέλος
στη ζωή του, τηλεφώνησε στον φίλο του και τον
προειδοποίησε ότι θα αυτοκτονήσει. Ο Ζερβός δεν τον
πίστεψε, παρά μόνο την επόμενη ημέρα όταν έγινε γνωστή η
είδηση.
Ο Νικόλας Άσιμος βρέθηκε κρεμασμένος σπίτι του στις 17
Μαρτίου 1988.
Η αστυνομία βρήκε στο σπίτι του οκτώ χειρόγραφα, αλλά μόνο
έξι από αυτά φαίνεται να τα έγραψε ο ίδιος. Σε ότι αφορά τα
άλλα δύο, το ένα ήταν γραμμένο από τη Λίτσα Περράκη και το
άλλο είναι αμφιβόλου πατρότητας, αφού ο γραφικός
χαρακτήρας διέφερε από αυτόν του Άσιμου.
Σε ένα από αυτά τα έξι χειρόγραφα, ανέφερε και τα εξής:
«Δε φοβάμαι να δώσω τη διεύθυνσή μου, την ξέρουν όλοι.
ΑΡΑΧΩΒΗΣ 41 ΕΞΑΡΧΕΙΑ. Τώρα είμαι υποχρεωμένος να
καταγγείλω κάτι προς όλους και για όλα. Έμαθα πως
συνεχίζονται οι διώξεις εναντίον μου. Πως βάλανε εισαγγελέα
για να με βάλουνε ξανά στο ψυχιατρείο και να μου κάνουν
ίσως και λοβοτομή. Είμαι υποχρεωμένος να με…σώσω,
καταγγέλω λοιπόν δημόσια.
Στις 6 Οκτωβρίου με πιάσανε έξω από το δρόμο του σπιτιού
μου να παίζω θέατρο του δρόμου. Με σύρανε με τη μία στο
αστυνομικό τμήμα, με δέσαμε με χειροπέδες, μουσπασαν τα
πλευρά μου με πήγαν στο Αιγινίτειο ψυχιατρείο, με είχανε
δεμένο. Εγώ τους έλεγα αλήθειες που δεν τις λένε τα βιβλία
και αυτοί με βγάλανε τρελό. Έκανα ακόμα και αυτούς που με
χτυπούσαν να γελάνε.
Αντί να τηρήσουν ένα λόγο ότι πια δεν θα μ’αγγίξουν, με
σύρανε δεμένο στο Δαφνί. Στο χειρότερο μπουντρούμι με
ξάπλωσαν, με ξαναχτύπησαν και μου κάνανε ενέσεις από
αυτές που σκοτώνουν βουβάλια, παρ’ όλο που πάλι μου
δώσανε το λόγο τους ότι δεν θα με αγγίξουν και με πάτησαν
στο χαλάκι και μου βάλανε χειροπέδες.
Ας έρθουν οι ψυχίατροι μια βόλτα μαζί μου και θα τους δείξω.
Γιατί εγώ δεν είμαι τρελός. Ξέρω να θεραπεύω τους πάντες και
τα πάντα, με ένα τραγούδι, μία καραμούζα, με ένα κουτί
σπίρτα και με αγάπη. Ευχαριστώ την Κατερίνα Γώγου που
παράτησε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και ήρθε. Ιδίως τον
Διονύση Σαββόπουλο καθώς και τον φίλου ψυχίατρο Δημήτρη
Μαντούβαλο. Πήγα προχθές μονάχος στο αστυνομικό τμήμα,
ρώτησα αν άγγιξα κανέναν κατά λάθος, μου είπαν όλοι όχι.
Τους ζήτησα να μου δώσουν πίσω ένα μενταγιόν και μία
καρφίτσα ανεκτίμητης αξίας (ήταν χαρισμένα). Κάνανε ότι δεν
ξέρουνε και ούτε το σπασμένο χέρι μου δεν τόλμησαν να μου
σφίξουν. Ας μου τα δώσουν όλα πίσω και τους συγχωρώ
όλους. Αρκεί να σταματήσουν τις ψεύτικες διώξεις. Αλλιώς θα
εμφανιστώ μονάχος και θα σας παρακαλέσω να με εκτελέσετε
δημόσια σε μία πλατεία. Το προτιμάω, παρά το ψέμα, σταυρό
ή…κρεμάλα…»
Και καταλήγει: «Δεν έχω τίποτα να χάσω. Είμαι ελεύθερος. Ναι
αυτός είμαι. Είμαι τα πάντα και τίποτα δεν είμαι».
ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ
.Ο Νικόλας Άσιμος, έζησε όπως ήθελε. Προκάλεσε,
προβλημάτισε και άφησε πίσω το σπουδαία και μεγάλη
παρακαταθήκη με τα έργα του για να τον θυμόμαστε.
Να μην τον ξεχάσουμε ποτέ.
ΥΓ. Το τραγούδι «Μπαγάσας» το έγραψε για το νεκρό σκυλί
του….
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΚΑΛΕΣΤΟΣ
