Τις ημέρες των εορτών είμαστε
όλοι προδιαγεγραμμένα χαρούμενοι. Στολίζουμε το σπίτι, ανταλλάσσουμε δώρα,
διοργανώνουμε τραπέζια με συγγενείς και φίλους, φοράμε τα καλά μας και ακούμε
χαρούμενη μουσική. Και οι πιο δύσπιστοι, ακόμα, υποκύπτουν στη μαγεία και το θαύμα του
Χριστουγεννιάτικου κλίματος.
Όλοι; ΌΧΙ!
Κάθε χρόνο τις ημέρες των εορτών, των
Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, παραδοσιακά θυμόμαστε αυτούς που τους
λείπουν τα βασικά για την επιβίωση τους. Τα αυτονόητα. Θυμόμαστε τους μη έχοντες, τους άστεγους, τα
ορφανά, τους πρόσφυγες και τους τροφίμους γηροκομείων και ιδρυμάτων. Κι αυτό
από μόνο του είναι σπουδαίο!
Για δυο- τρεις μέρες το χρόνο η
πλειοψηφία ημών, αποφασίζει να δει πέρα από το μικρόκοσμο της και αφιερώνεται
πλήρως ή μερικώς στο να κάνει αυτές τις μέρες μοναδικές και για άλλους. Τις
μαγικές μέρες των Χριστουγέννων γινόμαστε πιο γενναιόδωροι σε χρήματα και
συναισθήματα. Και θα ήταν ακόμα πιο σπουδαίο αν δε θεωρούσαμε μαγικά μόνο τα
Χριστούγεννα, αλλά την ίδια τη ζωή. Ίσως
τότε να ήμασταν γενναιόδωροι και ευγενικοί και χαμογελαστοί και τις υπόλοιπες
362 μέρες.
Όσο μεγαλώνω, τις ημέρες των εορτών ο νους
μου τρέχει και σε όλους αυτούς που δεν τους λείπουν τα βασικά, αλλά τους λείπει
ΚΑΤΙ παράφορα πολύ. Σε έναν άνθρωπο που χώρισε και θα κάνει για πρώτη φορά
Χριστούγεννα μακριά από τον έρωτα του. Σε ένα παιδί που θα κάνει πρώτη φορά
Χριστούγεννα χωρίς το μπαμπά ή τη μαμά του. Σε κάποιον που έχασε τη δουλειά του
και θα κάνει πρώτη φορά Χριστούγεννα χωρίς λεφτά ή χωρίς διάθεση. Σε κάποιον
που ο φίλος του έφυγε μακριά ή και για πάντα. Σε κάποιον που αυτά τα
Χριστούγεννα θα είναι μόνος του.
Όλοι αυτοί ζουν ανάμεσα μας. Κινούνται δίπλα μας με τις ματαιώσεις, την απογοήτευση
και τη θλίψη τους. Στέκονται δίπλα μας στις ουρές των μαγαζιών και ένα κομμάτι
τους λείπει από τη θέση του. Μας κοιτούν με τα υγρά τους μάτια. Ίσως και να μας
χαμογελούν. Ίσως να είμαστε και εμείς
ένας από αυτούς. Και να βαδίζουμε με το κενό κομμάτι μας από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Φέτος, οι γιορτές θα είναι διαφορετικές. Δεν θα ξενυχτήσουμε όλοι παρέα. Δεν θα οργιάσουμε καταναλωτικά. Δεν θα κάνουμε βόλτες σε στολισμένες πόλεις. Δεν θα βγούμε σε μπαρ και εστιατόρια. Δεν θα ταξιδέψουμε. Φέτος, οι γιορτές θα είναι διαφορετικές, γιατί δεν θα είναι ξέγνοιαστες και κάτι θα λείπει σε όλους μας. Κάτι θα λείπει και σε μένα.
Εμένα, αυτά τα Χριστούγεννα, θα
μου λείπεις ΕΣΥ!
Εσύ, εαυτέ μου, που δεν φοβάσαι
και δεν πνίγεσαι. Εσύ, που παίρνεις
ανάσα χωρίς μάσκα. Εσύ, που
δεν κλαις βουβά. Εσύ, που μπορείς να
δουλέψεις, χωρίς νόμους να σε συνθλίβουν. Εσύ, που δε ζεις με αριθμούς νεκρών,
κρεβατιών ΜΕΘ και κρουσμάτων. Εσύ, που δεν τρομοκρατείσαι από ΜΑΤ. Εσύ, που δεν περιμένεις τα μέτρα
να σου πουν τα όρια σου. Εσύ, που δεν εγκλωβίζεσαι σε 4 τοίχους. Εσύ, που
χαμογελάς αβίαστα και γενναιόδωρα. Εσύ που ζεις ξέγνοιαστα και ταξιδεύεις. Εσύ,
που βλέπεις την ομορφιά και την ελπίδα του κόσμου. Εσύ, που δε σταματάς να
σκέφτεσαι τους άλλους- όλες τις μέρες του χρόνου. Εσύ, που δεν αντέχεις την
αδικία. Εσύ που βυθίζεσαι σε αγκαλιές χωρίς δεύτερες σκέψεις. Εσύ, που περπατάς
στη βροχή χωρίς προορισμό. Εσύ που χορεύεις. Εσύ που παραδίνεσαι όταν και όπου
θέλεις. Εσύ που αναπνέεις ελεύθερα. Εσύ, που απαντάς! Εσύ που αποφασίζεις. Εσύ
που επιλέγεις. Εσύ που παλεύεις.
ΕΣΥ, που πιστεύεις στη μαγεία της ζωής. ΕΣΥ
ΠΟΥ ΖΕΙΣ. ΕΣΥ μου λείπεις…
Δήμητρα Ζήκου
Δευτ.-Παρ. 08.00-10.00, ΔΥΟ ΛΑΛΟΥΝ Τρίτη 19.00-21.00 & κάθε Σάββατο 22.00-00.00 στο www.lavitaradio.gr
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου