Πολλές φορές αναρωτιέμαι και προσπαθώ να κάνω μια άτυπη ιεραρχία στους Έλληνες κορυφαίους συνθέτες. Να τους κατατάξω δηλαδή σε μια σειρά, να φτιάξω ένα τοπ 5 το οποίο όμως αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι εφικτό να σχηματιστεί. Ας τα βάλουμε σε μια σειρά.
Όταν σκέφτομαι τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες, το μυαλό μου πάει στον Μάνο Χατζιδάκι και στον Μίκη Θεοδωράκη. Κατά γενική ομολογία η άποψή μου γίνεται αποδεκτή από τον κάθε συνομιλητή που έχω απέναντί μου όταν διατυπώνω την παρούσα σκέψη. Ο καθένας για τον δικό του ιδιαίτερο λόγο και προσωπικότητα, έχει ίσως – ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ- ταυτιστεί με την κορυφή των Ελλήνων συνθετών. Όλοι γνωρίζουν συνθέσεις τους ακόμα κι αν δεν έχουν συνδέσει το πρόσωπο με τη μελωδία.
Ας πούμε ότι η αρχή έγινε. Ότι βρέθηκαν δύο κορυφαίοι στην προσπάθειά μου.
Για το νούμερο τρία και κάτω; Τι έχουμε; Εδώ αρχίζει ο πονοκέφαλος.
Έρχεται στη σκέψη μου ο Θάνος Μικρούτσικος, ο άνθρωπος ο οποίος εξοικείωσε το ευρύ κοινό με τη δυσνόητη ναυτική ποίηση του Καββαδία, που έφτιαξε έναν από τους πιο πετυχημένους – μάλλον και τον πιο πετυχημένο δίσκο της ελληνικής δισκογραφίας, που έγραψε διαχρονικά ροκ και ζεϊμπέκικα και δημιούργησε ερμηνευτές καθώς και «ονόματα» για την ελληνική σκηνή.
Ξαφνικά, ψελλίζω «σ’ ακολουθώ στην τσέπη σου γλιστράω…» και αμέσως έρχεται ο Μάνος Λοΐζος στο παιχνίδι που τραγούδια του από τη μακρινή δεκαετία 1960-1970 ηχούν μέχρι και σήμερα στα αυτιά μας. «Δελφίνι δελφινάκι πάμε πιο γρήγορα» γιατί «η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει», «σίδερα μασάει ο Κουτουλιανός», χορεύοντας το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» μαζί με όλη την Ελλάδα και πάει λέγοντας…
Δεν περνάει η ώρα και ο συνομιλητής «παίζει βρώμικα» και μου αναφέρει τον Δήμο Μούτση. «Μια φυσαρμόνικα που κλαίει»! Δεν έχει και σημασία το γιατί! «Μην το Ψάχνεις δε Πειράζει» και «Δεν λες κουβέντα» για αυτό. Ενώ πριν προλάβω να σκεφτώ και να επεξεργαστώ τα δεδομένα έρχεται να μου προσθέσει αυτόματα κι άλλο πονοκέφαλο! «Άνθρωποι μονάχοι» στέκονται «κάτω από την μαρκίζα» για να προστατευτούν απ’ τη βροχή, ενώ κάπου πιο πέρα «με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά» κάθεται ο «ιδανικός και ανάξιος εραστής» που σκέφτεται ότι «μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσε» και τώρα τον «πνίγει τούτη η σιωπή». Ο λόγος βεβαίως για τον Γιάννη Σπανό.
Μερικά λεπτά σιγής για επεξεργασία όμως- χάρη στο ραδιόφωνο- ακούω: «είμαι φτωχός κουρασμένος σκυφτός ανθρωπάκος». Ε μου ξέφυγε είναι τόσοι πολλοί. «Σήμερα άσε με να σ’ αγαπάω σήμερα» μιας που «εμείς για αλλού κινήσαμε, για αλλού, κι αλλού η ζωή μας πάει». Ναι, είναι ο Γιώργος Χατζηνάσιος. Τελειώσαμε δηλαδή; Προφανώς και όχι… Τον Κουγιουμτζη τον ξέχασες. Τον ξέχασα και είμαι απαράδεκτος όπως επίσης και τον Μαρκόπουλο. Από το «έχω έναν καφενέ» στα «μαλαματένια λόγια»….
Και συνεχίζουμε με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, τον Σπανουδάκη, τον Καζαντζή, τον Λάγιο, από πιο νέους τον Κραουνάκη… και πολλοί- πολλοί.
Είναι τόσοι πολλοί και δεν μπορούν να καταταχθούν, εξίσου σπουδαίοι
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου